Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna

Przesłanki ogłoszenia upadłości konsumenckiej

Upadłość konsumencka jest postępowaniem sądowym przewidzianym dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (konsumentów), którzy stali się niewypłacalni. Tryb przeprowadzenia postępowania upadłościowego wobec osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej jest znacznie uproszczony w stosunku do postępowania w sprawie ogłoszenia upadłości przedsiębiorców. Celem ogłoszenia upadłości konsumenckiej jest umożliwienie umorzenia zobowiązań upadłego, niewykonanych w postępowaniu upadłościowym. Kto może ogłosić upadłość konsumencką i w jakich okolicznościach?

 

Kto może ogłosić upadłość konsumencką?

Zdolności upadłościowej konsumenckiej nie mają z całą pewnością, zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1228 z późn. zm.) osoby fizyczne będące przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm., dalej również jako „k.c.”), osoby fizyczne – wspólnicy osobowych spółek handlowych ponoszący odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem oraz osoby fizyczne – wspólnicy spółki partnerskiej. Ponadto na podstawie art. 7 prawa upadłościowego zdolności upadłościowej konsumenckiej nie posiadają spadkobiercy w okresie 1 roku od dnia śmierci przedsiębiorcy, z uwagi na fakt, że w tym okresie mogą złożyć wniosek o ogłoszenie na zasadach ogólnych upadłość zmarłego przedsiębiorcy.

Kto zatem posiada zdolność upadłościową konsumencką?

  1. przede wszystkim – osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami w rozumieniu Kodeksu cywilnego (zgodnie z art. 431 c. przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową*);
  2. byli wspólnicy lub akcjonariusze spółek kapitałowych, komandytariusze w spółkach komandytowych oraz komandytowo-akcyjnych oraz byli wspólnicy osobowych spółek handlowych ponoszącym odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem (art. 4911 1 w zw. z art. 6 pkt 5 prawa upadłościowego) – uzyskują oni zdolność upadłościową konsumencką z chwilą utraty statusu wspólnika (a nie z chwilą wykreślania z Krajowego Rejestru Sądowego!); w takiej sytuacji dłużnik, składając wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej, musi udowodnić, że utracił status wspólnika w spółce osobowej,
  3. osoby fizyczne prowadzące gospodarstwo rolne, które nie prowadzą innej działalności gospodarczej lub zawodowej – co wynika z art. 4911 1 w zw. z art. 6 pkt 5 prawa upadłościowego.

Wniosek o ogłoszenie upadłości może zgłosić dłużnik (art. 4912 ust. 3 prawa upadłościowego), jak również wierzyciel niewypłacalnego dłużnika, który był przedsiębiorcą, także po zaprzestaniu prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, jednak że do roku od momentu wykreślenia z właściwego rejestru.

Wniosku o ogłoszenie tzw. upadłości konsumenckiej nie może złożyć spółka, wspólnik spółki osobowej (np. spółki jawnej, partnerskiej czy komandytowej) a także małżeństwo łącznie (może za to złożyć osobno każdy z małżonków, jeżeli spełnia kryteria). Co więcej, postępowania upadłościowego nie może także zainicjować i prowadzić sąd z urzędu.

 

Przesłanki konieczne do ogłoszenia upadłości konsumenckiej

Upadłość konsumencką ogłosić może osoba fizyczna, która stała się niewypłacalna – nie prowadzi się bowiem postępowania upadłościowego wobec wypłacalnych dłużników. Zgodnie z art. 11 prawa upadłościowego dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Niewypłacalność zachodzi więc wtedy, gdy dłużnik z powodu braku środków płatniczych nie płaci swoich wymagalnych długów i brak jest widoków na zaspokojenie wszystkich wierzycieli dłużnika. Do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej wystarczy zatem jeden wierzyciel, któremu dłużnik nie płaci.

 

Kiedy ogłoszenie upadłości konsumenckiej nie będzie możliwe?

Z upadłości konsumenckiej nie może jednak skorzystać każda osoba, która posiada długi. Prawo upadłościowe przewiduje, że sąd może odrzucić wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej w sytuacji, gdy:

  • w ciągu ostatnich 10 lat dłużnik już złożył wniosek o upadłość i została ona ogłoszona, a część lub całość zobowiązań została umorzona,
  • w ciągu ostatnich 10 lat dłużnik dokonał czynności skutkującej pokrzywdzeniem wierzycieli np. przekazał nieruchomość bliskiej osobie w celu uniknięcia jej zajęcia przez komornika.
  • uchylono plan spłaty wierzycieli w poprzednim postępowaniu upadłościowym prowadzonym w okresie do 10 lat wstecz przed złożeniem nowego wniosku,
  • dane podane we wniosku o upadłość były nieprawdziwe.

Warto dodać, że przed ogłoszeniem upadłości sądy nie będą badały przyczyn powstania zadłużenia dłużnika. Oznacza to, że upadłość może być też ogłoszona w stosunku do dłużników, którzy celowo doprowadzili do niewypłacalności, np. wskutek rażącego niedbalstwa. Przyczyna niewypłacalności ma być badana dopiero po ogłoszeniu upadłości, czyli na kolejnym etapie postępowania, tj. ustalaniu planu spłaty.

 

Konsekwencje ogłoszenia upadłości konsumenckiej

Ogłoszenie upadłości konsumenckiej niesie pewne istotne konsekwencje. Oto najważniejsze z nich:

  • wraz z ogłoszeniem upadłości cały majątek konsumenta staje się „masą upadłości”, zarządzaną przez syndyka – oznacza to, że konsument nie może swobodnie rozporządzać swoim majątkiem (np. sprzedać samochodu);
  • upadły ma obowiązek wskazać i wydać syndykowi cały swój majątek, dokumentację dotyczącą majątku – w przeciwnym razie postępowanie upadłościowe może zostać umorzone, co uniemożliwi konsumentowi skorzystania z możliwości oddłużenia w ciągu następnych dziesięciu lat, chyba że za kontynuacja postępowania przemawiają względy słuszności lub względy humanitaryzmu,
  • należy pamiętać, że w skład masy upadłości wchodzi również wynagrodzenie za pracę upadłego w części niepodlegającej zajęciu;
  • po ogłoszeniu upadłości syndyk sporządza inwentaryzację majątku masy upadłości, a następnie przystępuje do sprzedaży majątku upadłego konsumenta – za wyjątkiem przedmiotów pierwszej potrzeby, które są wyłączone spod egzekucji. Oznacza to, że syndyk będzie sprzedawał wszystkie wartościowe rzeczy należące do upadłego (np. samochód, wartościowy sprzęt RTV i AGD, który nie jest niezbędny do prowadzenia gospodarstwa domowego), a także nieruchomości
  • po ogłoszeniu upadłości konsument może zawierać tylko drobne umowy życia codziennego (np. zakupy żywności, środków czystości itp.), które pokrywane będą przez upadłego z tych funduszy, które nie podlegały zajęciu przez syndyka
  • po ogłoszeniu upadłości wszystkie działania podejmowane przez konsumenta mogą mieć wpływ na decyzję sądu – przykładowo bezpodstawne zwolnienie się z pracy może skutkować umorzeniem upadłościowego i braku szansy na oddłużenie

Złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej warto więc każdorazowo przeanalizować ze specjalistą / prawnikiem, który pomoże w określeniu wad i zalet takiego rozwiązania, a także w przygotowaniu niezbędnej dokumentacji.

 

* WAŻNE! W praktyce aktualnie, z uwagi na obowiązek rejestracji przez osoby fizyczne prowadzenia działalności gospodarczej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), kluczowy dla zdolności upadłościowej konsumenckiej będzie fakt wykreślenia osoby fizycznej z tego rejestru. Oznacza to, że osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą uzyskuje zdolność upadłościową konsumencką z chwilą wykreślania jej z CEIDG. Samo zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej nie pozbawia natomiast osoby fizycznej przymiotu przedsiębiorcy i tym samym nie pozwala na ogłoszenie upadłości konsumenckiej.

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Przesłanki ogłoszenia upadłości

 

Ogłoszenie upadłości powinno nastąpić tylko wtedy, gdy nie ma widoków na zaspokojenie wszystkich wierzycieli dłużnika – wtedy bowiem okazuje się, że przedsiębiorstwo nie może być dalej utrzymane, a dalsze prowadzenie tego przedsiębiorstwa może skutkować wybiórczym pokryciem długów z pominięciem innych. Jakie są przesłanki ogłoszenia upadłości?

 

Upadłość niewypłacalnego dłużnika – przesłanki

Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1228 z późn. zm.) upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Dłużnikiem w prawie upadłościowym jest posiadający zdolność upadłościową określoną w art. 5 prawa upadłościowego (a więc przedsiębiorcy, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjne nieprowadzące działalności gospodarczej, wspólnicy osobowych spółek handlowych, ponoszących odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem, wspólnicy spółki partnerskiej) oraz osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej. Przesłanką pozwalającą na ogłoszenie upadłości dłużnika jest stwierdzenie przez sąd jego niewypłacalności.

 

Niewypłacalność

Definicję niewypłacalności zawiera art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego. Zgodnie z tym przepisem dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Ponadto istnieje domniemanie, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące (art. 11 ust. 1a prawa upadłościowego). Natomiast w przypadku dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, przyjmuje się, że jest on niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące (art. 11 ust. 2 prawa upadłościowego). Przepis ten kreuje zatem dwie postaci niewypłacalności: pierwszą jest przesłanka utraty zdolności płatniczej, która ma charakter uniwersalny i odnosi się do każdego dłużnika, także takiego, który podlega upadłości konsumenckiej. Drugą przesłanką jest natomiast nadmierne zadłużenie.

 

Dłużnik jest niewypłacalny, gdy cały jego majątek nie wystarcza na pokrycie długów. Niewypłacalność musi mieć charakter rzeczywisty, musi istnieć realnie. O stanie niewypłacalności można także powiedzieć, że jest to taki stan majątkowy dłużnika, w którym egzekucja prowadzona zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego nie może przynieść zaspokojenia wierzyciela” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 21 sierpnia 2014 r., sygn. I ACa 60/13). Stan niewypłacalności zachodzi także wówczas, gdy wierzyciel może wprawdzie wyegzekwować swoją wierzytelność, ale z dodatkowym znacznym nakładem kosztów, czasu i ryzyka (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 26 listopada 2014 r., sygn. VI ACa 202/14).

 

Utrata zdolności płatniczej

Utrata zdolności płatniczej przejawia się w obiektywnym braku możliwości wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Z tego punktu widzenia nie mają znaczenia zobowiązania o charakterze niepieniężnym – ogólne zasady odpowiedzialności w prawie cywilnym zasadniczo będą prowadziły jednak do przekształcenia niewykonanego zobowiązania niepieniężnego w pieniężne zobowiązania o charakterze odszkodowawczym. Jednak to dopiero wymagalność świadczenia pieniężnego, jakie powstanie w wyniku owego przekształcenia odpowiedzialności, ma znaczenie na gruncie art. 11 prawa upadłościowego przy dokonywaniu oceny aktualnej kondycji finansowej dłużnika. Niewypłacalność według tej przesłanki może zatem nastąpić w sytuacji, w której dłużnik ma wystarczający majątek (postanowienie Sądu Najwyższego z 19 grudnia 2002 r., sygn. V CKN 342/01), ale nie ma on charakteru płynnego, a więc nie pozwala na bieżącą spłatę swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych.

 

Nadmierne zadłużenie

Alternatywną przesłanką niewypłacalności jest nadmierne zadłużenie, rozumiane jako przewaga wartości zobowiązań pieniężnych nad wartością majątku (w rozumieniu art. 44 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm.) – jako aktywów, czyli posiadanych przez podmiot praw majątkowych. Przez zobowiązania pieniężne należy rozumieć zobowiązania wyrażone w pieniądzu. Co istotne, nie wszystkie zobowiązania pieniężne mają tu znaczenie, ponieważ nie wlicza się zobowiązań przyszłych, w tym zobowiązań pod warunkiem zawieszającym (z uwagi na brak pewności co do ich powstania), a także zobowiązań spółki wobec wspólnika albo akcjonariusza z tytułu pożyczki lub podobnej czynności prawnej.

 

Domniemania dotyczące przesłanek niewypłacalności

Obie przesłanki upadłościowe objęte są domniemaniami prawnymi. Jeżeli chodzi o pierwszą przesłankę (zdolność płatnicza, płynność finansowa), to domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Termin ten liczy się od daty, kiedy najstarsza z niezapłaconych należności stała się wymagalna. Natomiast drugiej przesłanki (nadmiernego zadłużenia) dotyczy domniemanie, że zobowiązania pieniężne dłużnika przekraczają wartość jego majątku, jeżeli zgodnie z bilansem jego zobowiązania, z wyłączeniem rezerw na zobowiązania oraz zobowiązań wobec jednostek powiązanych, przekraczają wartość jego aktywów, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące. W praktyce oznacza to, że w celu zbadania, czy wobec dłużnika zachodzi domniemanie niewypłacalności oparte na przesłance bilansowej, należy przeanalizować bilanse sporządzone za dwa poprzednie lata obrotowe. Domniemanie to będzie miało zastosowanie jedynie w przypadku, gdy w bilansach za oba poprzednie lata wysokość zobowiązań (z wyłączeniem rezerw i zobowiązań wobec jednostek powiązanych) będzie wyższa niż suma aktywów.

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna

Ogłoszenie upadłości wspólników spółki cywilnej

 

Upadłość to stan prawny regulowany ustawą z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1228 z późn. zm.). Upadłość ogłaszana jest przez sąd w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Naczelną zasadą postępowania upadłościowego jest prowadzenie go w taki sposób, aby roszczenia wierzycieli mogły zostać zaspokojone w jak najwyższym stopniu, a jeśli racjonalne względy na to pozwolą – dotychczasowe przedsiębiorstwo dłużnika zostało zachowane. Jak wygląda kwestia ogłoszenia upadłości w przypadku wspólników spółki cywilnej?

 

Zdolność upadłościowa, czyli kto może ogłosić upadłość

Zgodnie z brzmieniem art. 5 Prawa upadłościowego, przepisy ustawy stosuje się do przedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm., dalej również jako „k.c.”), a także do spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, spółek akcyjnych nieprowadzących działalności gospodarczej, wspólników osobowych spółek handlowych oraz wspólników spółki partnerskiej. Wobec powyższych podmiotów można ogłosić upadłość, co oznacza, że posiadają one tzw. zdolność upadłościową. Zgodnie z art. 431 k.c. przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i tzw. ułomna osoba prawa (czyli jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której ustawa przyznała zdolność prawną), prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. W istocie definicja wynikająca z art. 431 k.c. do grona przedsiębiorców zalicza osoby nie tylko prowadzące działalność gospodarczą, ale również prowadzące działalność zawodową. Pojęcie przedsiębiorcy wyznaczają dwa kryteria – kryterium podmiotowe, które sprowadza się do stwierdzenia, że przymiot przedsiębiorcy może przysługiwać każdemu podmiotowi stosunków cywilnoprawnych (tj. osobie fizycznej, osobie prawnej oraz jednostce organizacyjnej niebędącej osobą prawną), oraz kryterium funkcjonalne, które wiąże status przedsiębiorcy z rodzajem aktywności podmiotu prawa cywilnego – chodzi tutaj o prowadzenie we własnym imieniu działalności gospodarczej lub zawodowej o charakterze zarobkowym, zorganizowanym i na własny rachunek.

 

Spółka cywilna

Spółka cywilna, wbrew swojej nazwie, nie jest tak naprawdę spółką* – w rzeczywistości jest to umowa o charakterze zobowiązaniowym, podlegająca regulacjom Kodeksu cywilnego. Zgodnie bowiem z art. 860 k.c. spółka cywilna stanowi stosunek zobowiązaniowy, zgodnie z którym wspólnicy zobowiązują się do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów (art. 860 k.c.). Spółka cywilna nie jest zatem podmiotem prawa cywilnego (osobą prawną ani jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej, ale wyposażoną w zdolność prawną). Konsekwencje braku podmiotowości prawnej spółki cywilnej przejawiają się m. in. w tym, że:

  • stroną zawieranych umów są wszyscy wspólnicy – a nie tylko spółka;
  • podmiotami praw i obowiązków są wszyscy wspólnicy – a nie spółka;
  • stroną postępowania sądowego, administracyjnego są wszyscy wspólnicy – a nie spółka;
  • majątek spółki jest majątkiem wspólnym wspólników;
  • odpowiedzialność za zobowiązania ponoszą wspólnicy – a nie spółka.

Ponieważ spółka cywilna nie posiada zdolności prawnej, organów ani własnego majątku, nie posiada również statusu przedsiębiorcy. Wobec tego spółka cywilna nie ma także zdolności upadłościowej, co potwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 6 listopada 2002 r. (sygn. III CZP 67/02).

 

Ogłoszenie upadłości wspólnika

Mimo iż spółka cywilna nie może ogłosić swojej upadłości z uwagi na brak zdolności upadłościowej, to nie oznacza to jednak, że poważne problemy finansowe wspólników takiej spółki nie dają szansy na zakończenie nierentownej działalności. Choć spółka cywilna nie może formalnie upaść, to w stan taki mogą zostać postawieni jej wspólnicy. Osoby tworzące omawianą spółkę muszą bowiem posiadać status przedsiębiorcy, a co za tym idzie – z mocy samego prawa mają zdolność upadłościową.

Jeśli zaistnieją przesłanki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości (szerzej w artykule: https://kancelarialibero.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=85:przeslanki-ogloszenia-upadlosci&catid=79&Itemid=278 ), każdy ze wspólników ma obowiązek indywidualnie złożyć taki wniosek. Postępowanie upadłościowe toczy się bowiem wobec danego wspólnika będącego przedsiębiorcą, który prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, a nie wobec samej spółki – dlatego też zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości przez jednego ze wspólników nie zwalnia z tego obowiązku pozostałych wspólników.

Jeżeli jednak upadłość zostaje ogłoszona w związku z prowadzeniem działalności w spółce cywilnej, wówczas jej ogłoszenie dotyczyć może jednego ze wspólników, ale także większej ich liczby. W takiej sytuacji zastosowanie może znaleźć przepis art. 215 ust. 1 Prawa upadłościowego, zgodnie z którym w razie ogłoszenia upadłości wszystkich wspólników spółki cywilnej, sąd może połączyć do łącznego rozpoznania sprawy upadłościowe prowadzone wobec wspólników tej spółki. Należy jednak zaznaczyć, że ocena spełnienia przesłanek ogłoszenia upadłości wspólników spółki cywilnej będzie dokonywana indywidualnie wobec każdego ze wspólników, ponieważ niewypłacalność jednego ze wspólników nie jest tożsama z niewypłacalnością pozostałych wspólników.

 

Skutki upadłości wspólnika spółki cywilnej

Zgodnie z art. 874 § 2 k.c. spółka cywilna ulega rozwiązaniu z dniem ogłoszenia upadłości wspólnika. Z dniem ogłoszenia upadłości wspólnika spółki cywilnej jego majątek staje się masą upadłości, którą zarządza syndyk. Wspólnicy spółki cywilnej jako osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą za zobowiązania odpowiadają całym majątkiem osobistym. Dodatkowo, co istotne, w sytuacji, gdy zostanie ogłoszona upadłość wspólnika spółki cywilnej, który pozostaje w związku małżeńskim, istniejąca wspólność ustawowa między małżonkami ustaje z mocy prawa z dniem ogłoszenia upadłości, a majątek wspólny małżonków wchodzi do masy upadłości.

Biorąc pod uwagę definitywny skutek wynikający z treści art. 874 § 2 k.c., mogą powstać wątpliwości co do tego, czy ogłoszenie upadłości jednego ze wspólników spółki cywilnej musi w każdym przypadku prowadzić do rozwiązania spółki cywilnej, czy też możliwe jest kontynuowanie działalności spółki przez pozostałych wspólników. Wskazuje się jednak, że przepis art. 874 § 2 k.c. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wspólnicy nie mogą w takim przypadku kontynuować działalności spółki. Można to uzasadniać celem wspomnianego przepisu, jakim jest włączenie do masy upadłości składników we wspólnym majątku wspólników, przypadających upadłemu wspólnikowi, co może nastąpić po rozwiązaniu spółki, w rezultacie przekształcenia współwłasności łącznej wspólników we współwłasność w częściach ułamkowych. Przyjęcie w tym przypadku konstrukcji wypowiedzenia umowy i rozliczenia się pozostałych wspólników z występującym wspólnikiem mogłoby być źródłem licznych nadużyć.

 

* jedynie na gruncie przepisów prawa podatkowego może być traktowana jak inne spółki prawa handlowego

 

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
Witam na moim blogu.
© 2020 Kancelaria Libero